Całka nieoznaczona – jedno z podstawowych pojęć analizy matematycznej. Całka nieoznaczona to zbiór funkcji pierwotnych dla danej funkcji , czyli zbiór takich funkcji , że dla każdego zachodzi równość . Wszystkie funkcje pierwotne dla danego różnią się jedynie o stałą, stąd można je zapisać ogólnie jako . Operacja znajdowania funkcji pierwotnej dla danego nazywana jest całkowaniem.
Symbolem całki nieoznaczonej jest symbol wprowadzony w 1686 roku przez niemieckiego matematyka i filozofa Gottfrieda Leibniza. Na końcu zapisu całki umieszczana jest litera a następnie symbol zmiennej, względem której wykonywane jest całkowanie. Tak więc całą rodzinę funkcji pierwotnych można zapisać w następujący sposób:

W zapisie tym funkcję nazywa się funkcją podcałkową, zmienną zmienną całkowania, zaś stałą - stałą całkowania.
Każda funkcja ciągła ma całkę nieoznaczoną czyli także funkcję pierwotną. Również niektóre funkcje nieciągłe mają całki nieoznaczone.
edytuj Twierdzenie 1 (addytywność)
Jeśli jest przedziałem oraz istnieją całki nieoznaczone funkcji , to istnieje całka nieoznaczona funkcji f + g i zachodzi wzór:

edytuj Twierdzenie 2 (jednorodność)
Jeśli jest przedziałem oraz istnieje całka nieoznaczona funkcji , to dla każdej stałej istnieje całka nieoznaczona funkcji af i zachodzi wzór:








edytuj Związek z całką oznaczoną
Całki nieoznaczone są bardzo często stosowane do obliczania całek oznaczonych. Jeśli

to wówczas całka oznaczona dana jest wzorem:

edytuj Linki zewnętrzne
|