WikiPortallus: Dmitrij Jaroszenko.html

Dwukrotny złoty medalista mistrzostw świata w sztafecie oraz złoty medalista mistrzostw Europy w sztafecie. Zdobywca Małej Kryształowej Kuli za wygranie klasyfikacji biegu pościgowego w sezonie 2006/2007. Zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2007/2008. Do tej pory dwadzieścia jeden razy stawał na podium zawodów pucharu świata w biathlonie (wliczając sztafety).

edytuj Życie prywatne

Rodzice Jaroszenki byli lekarzami: ojciec – Władimir Wasiljewicz zajmował się chirurgią, zaś matka – Walentina Michajłowna była internistką. Rok po urodzeniu Dmitrij wraz z rodzicami przeprowadził się na Kamczatkę do miasta Jelizowo^[1].

edytuj Kariera

Dmitrij Jaroszenko zainteresował się biathlonem w wieku jedenastu lat dzięki koledze, który namówił go na wyjazd narciarski połączony ze strzelaniem z broni^[5]. Dmitrijowi bardzo spodobał się ten pomysł i kilka dni później zaczął się starać o przyjęcie do klubu sprtowego okręgowej sekcji biathlonowej. W 1987 został przyjęty i zaczął trenować biathlon wyczynowo^[1].

Jaroszenko osiągał bardzo dobre wyniki w swoim okręgu, ale dyscyplina ta nie była zbyt popularna na Kamczatce, gdzie mieszkał^[1]. Aby szybciej się rozwijać, potrzebował startów w zawodach wyższego szczebla, co było nierozerwalnie związane z przeprowadzką. W 1998 przeniósł się do Nowosybirska i zaczął startować na różnych krajowych zawodach^[5]. W 1999 dostał się do drugiej reprezentacji Rosji, jednak zaistniałe problemy finansowe przeszkodziły mu w startach w reprezentacji, a co za tym idzie również w zawodach pucharu świata.

edytuj Mistrzostwa Europy 2004 i 2005

W 2002 ówczesny trener Jaroszenki Walerij Zakarow zgłosił podopiecznego do udziału w zawodach w barwach Chanty-Mansyjska. W 2003 zawodnik po raz pierwszy wystąpił na międzynarodowej imprezie. Były to mistrzostwa Europy w Forni Avorti (Włochy). Udział w tych mistrzostwach nie był jednak dla Jaroszenki pomyślny. Zajął trzydzieste trzecie miejsce w sprincie oraz trzydzieste ósme w biegu pościgowym. Rok później w Mińsku zdobył swój pierwszy medal na poważnych zawodach^[6]. Zajął drugie miejsce w biegu indywidualnym, tracąc jedynie 12 sekund do Tomasza Sikory. Kolejne mistrzostwa Europy odbyły się w "jego" miejscowości – Nowosybirsku. Dmitrij zajął tam siódme i szóste miejsca indywidualnie oraz wywalczył złoto w sztafecie. Na ostatniej zmianie musiał odrobić straty do reprezentacji Ukrainy, rywalizując ze swoim serdecznym kolegą Aleksandrem Biłanenko^[6]. Na mistrzostwach Europy wystąpił jeszcze raz, w Lagdorf-Arbeesee, nie odnosząc jednak większych sukcesów. W sezonie 2005/2006 Jaroszenko zdobył puchar Europy^[6], co zagwarantowało mu miejsce w podstawowym składzie Rosji.

edytuj Puchar świata 1999–2006

Pierwszy raz w zawodach pucharu świata Jaroszenko startował w 1999 w Oslo/Holmenkollen, gdzie zajął sześćdziesiąte szóste miejsce w sprincie. Ponownie brał udział w zawodach międzynarodowych cztery lata później, pod koniec sezonu 2002/2003 w Östersund, jednak również nie zdobył punktów. Później startował także w Beitostolen, ponownie w Oslo, ale dopiero w 2005 w biegu na dochodzenie w Chanty-Mansyjsku ukończył zawody w czołowej trzydziestce. W kolejnym sezonie pojawiał się na zawodach coraz częściej, zdobywając punkty m.in. w Oberhofie, Pokljuce czy w startach kończących PŚ 2005/2006 w Oslo.

edytuj Puchar świata 2006/2007

Dzięki dobrym startom w sezonie 2005/2006 oraz zdobyciu pucharu Europy Jaroszenko dołączył do pierwszej reprezentacji Rosji. Pierwsze zawody w sezonie odbywały się w szwedzkim Östersund. Trener Władimir Alikin miał wybierać pomiędzy Jaroszenką a Andriejem Makowiejem^[5]. Postanowił, że na zawody pojedzie ten drugi, jednak Jaroszenko też znalazł się w kadrze dzięki decyzji Pawła Rozstowcewa, który oświadczył, że nie jedzie do Szwecji i kończy karierę^[5].

Jaroszenko zdobył dwa drugie miejsca w sprincie oraz biegu pościgowym^[7], ustępując jedynie Norwegowi Ole Einarowi Bjørndalenie. Dzięki dobrym startom stał się fundamentem rosyjskiej reprezentacji. Tydzień później w Hochfilzen ponownie zajął drugie miejsce w biegu pościgowym^[8] dzięki czemu przesunął się na trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, poza tym wspólnie z kolegami wygrał sztafetę.

Kolejne zawody miały odbyć się w słowackim Osrblie, jednak z powodu braku śniegu zostały przeniesione do Hochfilzen^[9], gdzie Jaroszenko kolejny raz zajął drugie miejsce w sztafecie. W pierwszych zawodach w 2007. Rosjanie znowu wygrali sztafetę w Oberhofie^[10] oraz zajęli drugie miejsce w Ruhpolding^[11], poza tym Jaroszenko dorzucił jeszcze swoją drugą pozycję w biegu pościgowym w Oberhofie, przegrywając jedynie z Nikołajem Krugłowem^[12]. W kolejny weekend biathloniści gościli w słoweńskiej Pokljuce, gdzie najlepszą pozycją Rosjanina była szósta lokata w biegu pościgowym^[13].

Następnie odbyły się mistrzostwa świata w Antholz. Główna impreza sezonu nie była dla Jaroszenki zbyt udana, zajął dwudzieste ósme miejsce w sprincie, siódme w biegu pościgowym oraz dziewiąte w sztafecie mieszanej. Jedyną pociechą było zdobycie złotego medalu w sztafecie mężczyzn^[14]. W kolejnych zawodach sezonu Jaroszenko tylko jeszcze raz stanął na podium – zajął trzecie miejsce w biegu indywidualnym w Oslo/Holmenkollen^[15]. W klasyfikacji generalnej uplasował się na piątej pozycji. Na pocieszenie zdobył trzy "małe kryształowe kule" – za zwycięstwo w klasyfikacji biegu pościgowego oraz wspólnie z kolegami z drużyny za zwycięstwo w klasyfikacji sztafet, a także w pucharze narodów.

edytuj Puchar świata 2007/2008

W sezonie 2007/2008 Jaroszenko był czołową postacią rosyjskiego biathlonu. W pierwszych startach ustępował jedynie "królowi biathlonu" Ole Einarowi Bjørndalenowi. Po pierwszym fatalnym występie w biegu indywidualnym (82 pozycja) zajął drugie miejsce w sprincie^[16] oraz trzecie w biegu pościgowym^[16].

Tydzień później podczas zawodów w austriackim Hochfilzen Jaroszenko trzykrotnie stawał na podium. Na początku wygrał swoje pierwsze zawody indywidualnie, zwyciężając w sprincie^[17]. Dzień później w biegu pościgowym zajął drugie miejsce, a następnie powtórzył swój wyczyn w sztafecie^[18]. Dzięki bardzo dobrej postawie Jaroszenko przesunął się w klasyfikacji generalnej pucharu świata na najwyższe w karierze, drugie miejsce.

Kolejnym startem był bieg indywidualny^[19], który podobnie jak na początku sezonu nie zakończył się dla Rosjanina pomyślnie. Pięć razy nie trafił do tarczy i zajął odległe dwudzieste piąte miejsce. W sprincie było już lepiej, Dmitrij dobiegł do mety na drugim miejscu^[19], a dzień później kolejny raz w karierze wygrał z kolegami sztafetę^[19].

W następnych zawodach w niemieckim Oberhofie Jaroszenko zajął drugie miejsce w sztafecie^[20] oraz szóste w sprincie^[20]. W biegu masowym otarł się o podium zajmując czwarte miejsce^[20].

Na zawodach w Ruhpolding oraz w Antholz, oprócz sztafety, w której zajął drugie miejsce, nie wiodło mu się najlepiej. Ani razu nie wszedł do czołowej piątki. Następnie odbyły się mistrzostwa świata w szwedzkim Östersund. W pierwszej konkurencji – sprincie – Dmitrij zajął dziesiąte miejsce^[21]. W biegu pościgowym powiodło mu się już lepiej, zajął czwarte miejsce, a do upragnionego podium zabrakło mu 7,8 s^[21]. W biegu indywidualnym pokazał kolejną obniżkę formy, trzy nietrafione strzały i jedenaste miejsce, ze stratą ponad dwóch minut do zwycięzcy Emila Hegle Svendsena^[21]. W pierwszej konkurencji drużynowej – sztafecie mieszanej – Jaroszenko zdobył swój drugi medal mistrzostw świata. Wywalczył brąz^[21]. Kilka dni później poszło mu jeszcze lepiej i do brązu dołożył jeszcze złoty krążek w sztafecie^[21]. Ostatnim startem na mistrzostwach był bieg masowy, w którym Rosjanin uplasował się na szóstym miejscu^[21].

Podczas pierwszych zawodów po mistrzostwach świata w Pyeongchang Jaroszenko nie wykorzystał okazji, aby odrobić punkty do niegoszczącego w Korei lidera pucharu świata, Norwega Ole Einara Bjørndalena^[22]. Spisał się bardzo słabo, zajął siedemnaste i dziewiętnaste miejsce^[23].

W kolejnych startach Rosjanin spisywał się niezbyt dobrze. W Chanty-Mansyjsku zajął piąte miejsce w sprincie oraz dziewiąte w biegu pościgowym i biegu masowym. W kończących sezon 2007/2008 startach Jaroszenko odnotował najgorszy wynik w sezonie. Zajął dziewięćdziesiąte szóste miejsce w sprincie^[24], a dwa dni później był siedemnasty w biegu masowym. Pomimo gorszych ostatnich startów Dmitrij ukończył sezon na bardzo dobrym drugim miejscu w klasyfikacji generalnej, gromadząc 696 punktów i przegrywając jedynie z Ole Einarem Bjørndalenem^[25]^[26].

edytuj Puchar świata 2008/2009

Sezon 208/2009 Jaroszenko zaczął od fatalnych startów. W pierwszych zawodach w Östersund, biegu indywidualnym, Dmitrij sześć razy spudłował na strzelnicy i zajął odległe sześćdziesiąte-pierwsze miejsce^[27]. W sprincie i biegu pościgowym było niewiele lepiej - odpowiednio 23 i 20 miejsce. Kolejny tydzień nie przyniósł zwyżki formy. Jaroszenko oddał po dwa niecelne strzały w pozycji stojącej i lezącej co dokładając nie najlepszy bieg pozwoliło zająć mu dopiero 67 miejsce, wskutek czego nie awansował do biegu pościgowego^[28]. Fatalne występu spowodowały, że Jaroszenko nie znalazł się w składzie rosyjskiej drużyny, która dzień później wygrała sztafetę. Podczas kolejnego tygodnia w Hochfilzen (zawody odbywały się w zaastępstwie startów w pokljuce)^[29], Rosjanin zanotował znacznie lepsze występy. najpierw zajął 11 miejsce w biegu indywidualnym, a dwa dni później, pod nieobecność Norwegów: Svendsena oraz Bjørndalena, Jaroszenko strącił wszystkie krązki i uplasował się na trzeciej pozycji^[30].

edytuj Osiągnięcia

edytuj Mistrzostwa świata

edytuj Indywidualnie