Fikobiliny.html



Przykładowe fikobiliny
1. fikocyjanobilina (chromofor niebieski)
2. fikoerytrobilina (chromofor czerwony)
Różnice w strukturze (inne położenie jednego z wiązań podwójnych) zaznaczono kolorem zielonym

Fikobiliny ((gr): φύκος (fikos) – glon oraz (la): – bilis – żółć) – chromofory występujące u sinic oraz w chloroplastach glaukocystofitów, krasnorostów i kryptomonad. Fikobiliny, jako jedyne barwniki fotosyntetyczne powiązane są z białkami rozpuszczalnymi w wodzie (fikobiloproteinami), które przekazują energię pochłoniętych fotonów na cząsteczki chlorofili.

Fikobiliny szczególnie wydajnie absorbują światło czerwone, pomarańczowe, żółte i zielone, czyli w zakresie długości fali częściowo nieabsorbowanym przez chlorofile. Organizmy żyjące w wodach płytkich posiadają zazwyczaj fikolibiny absorbujące światło żółte i czerwone, natomiast żyjące w wodach głębszych – światło zielone.

Fikobiliny wykazują fluorescencję i są często wykorzystywane w technikach immunofluorescencyjnych jako znaczniki fluorescencyjne przyłączane do przeciwciał.

edytuj Typy

Znane są cztery typy fikolibin:

• fikocyjanobilina (niebieska)
• fikoerytrobilina (czerwona)
• fikourobilina (pomarańczowa)
• fikowiolobilina

Fikobiliny te występują w różnych kombinacjach z fikobiloproteinami, np. fikocyjaniną lub fikoerytryną.

edytuj Budowa

Z chemicznego punktu widzenia fikobiliny zbudowane są na podstawie szkieletu tetrapirolowego – otwartego łańcucha czterech pierścieni pirolowych Podobny szkielet tetrapirolowy ma bilirubina występująca w żółci (bilirubina, podobnie jak fikobiliny, jest światłoczuła, co wykorzystuje się w fototerapii żółtaczki noworodków) oraz fitochrom, natomiast w chlorofilu i hemie zbudowane są z czterech cząsteczek pirolu zamkniętych w pierścień porfirynowy.

edytuj Bibliografia