|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
W matematyce, wzór Eulera-Maclaurina daje silne połączenie między liczbami całkowitymi (zobacz rachunek różniczkowy i całkowy) a sumami. Może być użyty do przybliżania liczb całkowitych przez skończone sumy lub odwrotnie; do oszacowywania skończonych sum i nieskończonych serii liczbami całkowitymi i operacjami rachunku różniczkowego. Wzór został odkryty niezależnie przez Leonharda Eulera i Colina Maclaurina około 1735. Euler potrzebował go do obliczenia wolno zbiegających nieskończonych serii podczas gdy Maclaurin wykorzystał go do obliczania liczb całkowitych. Jeśli n jest liczbą naturalną i f(x) jest gładką (tzn. wystarczająco często różniczkowalną) funkcją zdefiniowaną dla wszystkich liczb rzeczywistych x pomiędzy 0 i n, wtedy całka może być przybliżona przez sumę Możemy użyć dwóch wyrażeń dla S : lub (zobacz wzór trapezów). Wzór Eulera-Maclaurina pozwala wyrażać różnicę pomiędzy sumą a liczbą całkowitą w postaci wyższych pochodnych f(k) w końcowych punktach przedziału 0 i n. Dla każdej liczby naturalnej p mamy gdzie B2 = 1/6, B4 = −1/30, B6 = 1/42, B8 = −1/30, … są liczbami Bernoulliego. R jest wartością błędu, który zwykle jest mały jeśli p jest odpowiednio duże i może być oszacowany jako Wykorzystując regułę zastępowania, można zaadaptować ww. wzór również dla funkcji f zdefiniowanych na innych przedziałach na osi rzeczywistej. Jeśli f jest wielomianem oraz p jest wystarczająco duże, to wyraz reszty znika. Np. jeśli f(x) = x3, możemy podstawić p = 2 by otrzymać (po uproszczeniu) Dla funkcji f(x) = log(x), formuła Eulera-Maclaurina może być użyta do wyliczenia precyzyjnego oszacowania błędu we wzorze Stirlinga przybliżającym wartość silni. edytuj Linki zewnętrzne |
| All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog. |