Germanik.html



Germanik

Gaius Claudius Drusus Caesar Germanicus urodził się 24 maja 15 p.n.e. a zmarł 10 października 19 n.e.). Był wybitnym wodzem rzymskim, znaczącym członkiem dynastii julijsko-klaudyjskiej - jako cioteczny wnuk cesarza Augusta, bratankiem cesarza Tyberiusza i ojcem przyszłego cesarza Kaliguli a także bratem Klaudiusza. Poślubił wnuczkę Oktawiana Augusta Agryppinę.

edytuj Wywód przodków

edytuj Kariera wojskowa

Cesarz Oktawian August wyznaczając Tyberiusza na swojego następcę, zobowiązał go do adoptowania Germanika i uczynienia go swoim następcą. Germanik posiadał według sobie współczesnych wybitne zalety fizyczne i duchowe, które zapewniały mu uznanie i miłość Rzymian. Był ukochanym bratem Klaudiusza, a także ulubioną postacią ludu rzymskiego. Klaudiusz w swoim pamiętniku opisuje go jako zawsze wiernemu cesarzowi i Rzymowi dowódcę, najszlachetniejszego z wodzów i jednego z najlepszych Klaudiuszów. Od najmłodszych lat uczestniczył w kampaniach wojennych. Odniósł wiele zwycięstw dowodząc armią w Pannonii i Dalmacji. Był uważany za wybitnego wodza a zarazem był lubiany przez legionistów. W 12 r. n.e. sprawował urząd konsula i powierzono mu dowództwo wszystkich legionów w Galii. W 14 roku po śmierci cesarza Augusta, gdy dowodził armią w Germanii, w wojsku wybuchł bunt. Żołnierze niezadowoleni z objęcia tronu przez niepopularnego Tyberiusza obwołali Germanika cesarzem. Jednak ten odrzucił proponowany tytuł akceptując wolę Augusta. Do uciszenia buntu przyczynił się demonstracyjny wyjazd z obozu żony Germanika, Agrypiny wraz z synem, ulubieńcem żołnierzy zwanym przez nich Kaligulą. Stłumienie buntu i odmowa zostania cesarzem zyskały Germanikowi przychylność panującego Tyberiusza. W następnych latach jako głównodowodzący armią Renu pokonał plemiona germańskie na wschodnim brzegu tej rzeki. Odnalazł tam i pogrzebał szczątki trzech legionów pozostałe po słynnej masakrze w Lesie Teutoburskim w 9 r. n.e.

edytuj Wyprawa na Wschód

Po zwycięstwach w Germanii i krótkim pobycie w Rzymie Germanik został wysłany do Azji, gdzie rozpoczęły się bunty w tamtejszych legionach. Germanik i tym razem opanował sytuację a w 18 roku zajął królestwa Kapadocji i Kommageny zamieniając je w rzymskie prowincje. Namiestnikiem Syrii został mianowany Gnejusz Kalpurniusz Pizon zaprzyjaźniony z cesarzem. Między Germanikiem i Agrypiną z jednej strony a Pizonem i jego żoną Plancyną doszło do konfliktu, który przerodził się we wrogość. W 19 roku Germanik udał się do Egiptu, co było wbrew zarządzeniom wydanym jeszcze przez Augusta zabraniającym bez zezwolenia wkraczania do tej prowincji. Wywołało to oburzenie Tyberiusza i wzmogło intrygi inicjowane prawdopodobnie przez Pizona. Germanik ciężko zachorował i zmarł w Antiochii. Został pochowany w Mauzoleum Augusta.

Uważano, że został otruty przez Gnejusza Kalpurniusza Pizona, gubernatora Syrii, na polecenie Tyberiusza zazdrosnego o rosnącą popularność i siłę Germanika, lecz jest to jedynie domysł, którego potwierdzenia na próżno szukać w wiarygodnych źródłach.

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Germanik

edytuj Małżeństwo i potomkowie

edytuj Zobacz też

Drzewo genealogiczne Klaudiuszów Neronów