Granica funkcji – nieformalnie, wartość do której obrazy danej funkcji zbliżają się nieograniczenie dla argumentów dostatecznie bliskich wybranemu punktowi. Funkcjonują dwie równoważne definicje podane przez Augustina Louisa Cauchy'ego oraz Heinricha Eduarda Heinego.
Pojęcie to znane było intuicyjnie już w starożytności. Stosowano je wówczas do obliczania pól figur geometrycznych za pomocą tzw. metody wyczerpywania, która polegała na wpisywaniu w daną figurę geometryczną ciągu figur o znanych polach (pomysł wykorzystywany jest do dzisiaj w nieco zmodyfikowanej formie jako całka oznaczona, np. Lebesgue'a). Łaciński termin oznaczający granicę, „limes”, pojawił się w XVII wieku w pracach Newtona oraz Leibniza w związku z próbami uściślenia tego pojęcia.
Współczesna definicja granicy funkcji powstała w XIX wieku wraz z rozwojem analizy matematycznej. Pierwszą, ścisłą definicję granicy funkcji, sformułowaną za pomocą pojęć arytmetycznych, podał Cauchy, a współczesne brzmienie nadał jej Weierstrass.
edytuj Granica w punkcie
Funkcja określona na zbiorze ma w punkcie skupienia x0 tego zbioru granicę równą g, co zapisuje się przy lub , gdy spełnione są warunki określone w następujących dwóch równoważnych definicjach:
- definicja Heinego
- dla każdego ciągu (xn) takiego, że
oraz ciąg wartości funkcji f(xn) dąży do g przy ;
- definicja Cauchy'ego
- dla każdej liczby
istnieje liczba δ > 0 taka, że dla każdego z nierówności 0 < | x − x0 | < δ wynika nierówność ; w zapisie symbolicznym:
.
edytuj Granica jednostronna
Granica jednostronna jest wspólną nazwą dla granicy lewostronnej i prawostronnej. Wyżej rozważaną granicę nazywa się czasami w opozycji do ukazanej w tej sekcji obustronną. Jeżeli granice lewo- i prawostronna są sobie równe, to są one równe granicy obustronnej; twierdzenie odwrotne również jest prawdziwe.
Liczba g jest granicą lewostronną funkcji f w lewostronnym punkcie skupienia x0 dziedziny, co zapisuje się przy lub , gdy spełnione są warunki określone w następujących dwu równoważnych definicjach:
- definicja Heinego
- dla każdego ciągu (xn) takiego, że
oraz , ciąg wartości funkcji f(xn) dąży do g przy ;
- definicja Cauchy'ego
.
Liczba g jest granicą prawostronną funkcji f w punkcie x0, będącym prawostronnym punktem skupienia dziedziny funkcji f, co zapisuje się przy lub , gdy spełnione są warunki określone w następujących dwu równoważnych definicjach:
- definicja Heinego
- dla każdego ciągu (xn) takiego, że
oraz ciąg wartości funkcji f(xn) dąży do g przy ;
- definicja Cauchy'ego
.
edytuj Granica niewłaściwa
Funkcja f ma w punkcie x0 granicę niewłaściwą , co zapisuje się przy lub , gdy spełnione są warunki określone w następujących dwu równoważnych definicjach:
- definicja Heinego
- dla każdego ciągu (xn) takiego, że
oraz ciąg wartości funkcji f(xn) dąży do przy ;
- definicja Cauchy'ego

.
Analogicznie określa się niewłaściwe granice lewo- i prawostronną.
edytuj Granica w nieskończoności
Funkcja f określona dla ma w plus (minus) nieskończoności granicę g, co zapisuje się przy lub , gdy spełnione są warunki określone w następujących dwóch równoważnych definicjach:
- definicje Heinego
- dla każdego ciągu (xn) takiego, że
oraz ciąg wartości funkcji f(xn) dąży do g przy ;
- definicje Cauchy'ego


edytuj Granica niewłaściwa
Funkcja f określona na przedziale ma w nieskończoności granicę niewłaściwą , co zapisuje się przy lub , gdy spełnione są warunki określone w następujących dwóch równoważnych definicjach:
- definicja Heinego
- dla każdego ciągu (xn) takiego, że
oraz , ciąg wartości funkcji f(xn) dąży do przy , co zapisuje się ;
- definicja Cauchy'ego


Analogicznie definiuje się granice niewłaściwe funkcji w .
- Jeśli funkcje f i g określone są na zbiorze
mają granice właściwe i , to:
-
- Uwaga: twierdzenie to jest prawdziwe również dla granic w nieskończoności.
- Należy pamiętać, że twierdzenie odwrotne nie jest prawdziwe, np. to, że
nie oznacza, że istnieją granice czy . W podanym w przykładzie granica nie istnieje, natomiast .
- Twierdzenie o granicy funkcji złożonej.
- Jeśli funkcja
ma w punkcie x0 granicę , funkcja ma w punkcie y0 granicę , przy czym x0 i y0 są odpowiednio punktami skupienia zbiorów oraz B, przy czym dla każdego x z pewnego sąsiedztwa punktu x0, to .
Wymienione niżej własności są prawdziwe także w przypadku granic jednostronnych i w nieskończoności:
,
oraz w pewnym sąsiedztwie ,
oraz ,
oraz ,
oraz w pewnym sąsiedztwie ,
oraz w pewnym sąsiedztwie .
edytuj Bibliografia
|